Historia i badania kliniczne

Droga ipamoreliny prowadzi od duńskiego programu chemicznego z lat 90., przez dekadę badań na zwierzętach, do amerykańskich oddziałów szpitalnych i wreszcie laboratoriów antydopingowych.

Badania przesiewowe w Danii

W latach 90. kilka firm szukało małych cząsteczek pobudzających wydzielanie hormonu wzrostu, po części jako możliwej alternatywy dla zastrzyków z tym hormonem. Zespół Novo Nordisk w Måløv zbudował serię krótkich peptydów i w 1998 roku opublikował najbardziej obiecujący, oznaczony kodem NNC 26-0161, w European Journal of Endocrinology. Otrzymał nazwę ipamorelina.

Badania na zwierzętach

Naukowcy z Novo Nordisk i partnerzy z uniwersytetów w Aarhus i Göteborgu badali następnie, jak na szczury działają powtarzane dawki. Analizowali długość kości, mineralizację kości, siłę mięśni i rozpad białek, często u zwierząt otrzymujących kortykosteroidy powodujące utratę mięśni i kości. W jednym badaniu na szczurach porównano też drogi podania i stwierdzono, że około jednej piątej dawki donosowej trafiało do krwi.

Pierwsze dane od ludzi

Badanie z rosnącymi dawkami u zdrowych ochotników płci męskiej, przeanalizowane z naukowcami z University at Buffalo i opublikowane w 1999 roku, opisało, jak organizm przetwarza ipamorelinę i jak silnie uwalnia ona hormon wzrostu. Przy każdej z pięciu szybkości wlewu badano ośmiu mężczyzn.

Nowy kierunek: jelita po operacji

Ponieważ receptor greliny przyspiesza też ruchy jelit, zainteresowanie przeniosło się później na pooperacyjną niedrożność jelit, czyli przejściowe zatrzymanie ich pracy, które często następuje po operacjach brzusznych. Helsinn Therapeutics (U.S.) przeprowadziła w latach 2008–2009 badanie fazy 2 z udziałem 117 pacjentów po resekcji jelita. Większe badanie fazy 2, obejmujące 320 uczestników, trwało od 2011 do 2014 roku.

Stan obecny

Pierwsze badanie, opublikowane w 2014 roku, nie wykazało istotnej różnicy w porównaniu z placebo. Rejestr badań klinicznych podaje, że drugie zostało zakończone, ale nie zawiera wyników. Żaden regulator jej nie zatwierdził, a ipamorelina pozostaje związkiem eksperymentalnym. Tymczasem pojawiała się w produktach zatrzymanych przez służby celne i w badaniach antydopingowych.